   | ||
      | ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΙΑΡΧΟΣ Ο ΜΕΡΑΚΛΗΣ ΑΜΑΝΕΤΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΨΥΧΗΣ « Τα έμορφα τραγούδια μας, είναι η αναπνοή της φυλής μας » έγραφε ο Φώτης Κόντογλου .Πόσο δίκαιο είχε ο Αιβαλιώτης συγγραφέας ,καθώς η μουσική μας παράδοση ,μοιάζει με αέρα που θρέφει την ψυχή! Η ταυτότητα του λαού μας έχει ρίζες βαθιές ,που σαν τις αγγίξεις ανακαλύπτεις την αληθινή φύση των πραγμάτων καθώς το ταξίδι είναι ο πυρήνας της μέθεξης και όχι ο προορισμός! Αν θα έπρεπε να σκιαγραφήσουμε ένα μέρος του υπόβαθρού της μουσικής σκηνής του ρεμπέτικου τραγουδιού ,η προσπάθεια θα ήταν ελλιπής καθώς ,το πορτραίτο του ρεμπέτικου ύφους μοιάζει με ψηφιδωτό! Χρώματα λογής ,συνθέτουν την εικόνα του, ψηφίδα που κρατεί μέσα της μια ιστορία παλαιά ,που καρτερεί να σου αποκαλυφθεί.Στο μουσικό ταξίδι του χτες ,το σήμερα μετεμψυχώνει θρυλικά άσματα που αντιστάθηκαν στον χρόνο! Οι καλλιτέχνες που επιμένουν να κοινωνούν στην μουσική μας παράδοση, ρισκάρουν μα αντέχουν! Ο Γιάννης Νιάρχος μου μιλά για την δυσκολία της επιλογής του, σε μια εποχή που η επικοινωνία και οι αληθινές αξίες έρχονται σε δεύτερη μοίρα στην καθημερινότητα μας.Μεγαλωμένος στην Κόρινθο ,με μικρασιατικές καταβολές ,καταπιάστηκε από νωρίς με τη μουσική περνώντας από όλα τα κλασικά είδη. Σήμερα εμφανίζεται στον «Αρμενιστή» στο νέο Φάληρο και στο «Εφήμερον » στα Εξάρχεια .Πότε με το ούτι του και πότε με την κιθάρα ,αφήνεται σε δρόμους λαϊκούς αργόσυρτους ,λυπητερούς, βγαλμένους από τα πάθη της ανατολής! Η φωνή του μεστή και γλυκιά, κυματιστή , με μια παραπονιάρικη ζεστασιά που μαρτυρεί ,την παράδοξη φύση του Έλληνα μερακλή !Του καλλιτέχνη που μετατρέπει τον πόνο σε ευδαιμονία καθώς τούτη είναι η αξία της σοφίας, να δημιουργείς μέσα στην χαρμολύπη . Ρωτώντας τον τη σημαίνει γιαυτον το ρεμπέτικο, μου απαντά -« Η αξία του πηγάζει από την αμεσότητα του! Το ρεμπέτικο ,θίγει την κοινωνική αδικία , γιαυτο και πέρασε άθικτο και είναι επίκαιρο πάντα! Τα σημερινά τραγούδια δεν έχουν κάτι να μας πουν! Η μουσική έχει δύναμη επικοινωνιακή και φυσικά άγει την ψυχή! Ο μουσικός οφείλει να περνά μηνύματα που να αφυπνίζουν το νου και όχι να τον χειραγωγούν ! Θέλω ο στίχος να είναι λαϊκός ,εκφράζοντας το λαϊκό αίσθημα και τα προβλήματα του κόσμου». Η συνάντηση ,λαμβάνει τέλος και ο επίλογος της κουβέντας καταλήγει στο όνομα του αγαπημένου μου Μάρκου Βαμβακάρη! Προς μεγάλη μου έκπληξή ο καλλιτέχνης μου παραθέτει τους στίχους ενός δικού του τραγουδιού για τον Μάρκο! Σαν άνοιξη τα μάτια σου και κοίταξες τη Σύρα ‘Άρχισαν τα μεράκια σου και η μαγική σου μοίρα Από νωρίς στον Πειραιά τα χασαποσφαγεία Από μικρός στα βάσανα και μες την αλητεία Του μπουζουκιού σου ο νταλκάς φυλακισμένο αγρίμι Καραντουζένι κούρδιζες και άρχιζες ταξίμι Δεν σε χωρούσε η κάμαρα σταμάταγες το χρόνο Και στο μπουζούκι έβγαζες τόσο καημό και πόνο. Νικολάου Σταματίνα Email:nikolaoustam1922@gmail.com Σχετικά άρθρα: | |
